Para que remate esta vergoña

 

XL Santos Cabanas

É preciso avisar toda a gente
Dar notícia, informar, prevenir
Que por cada flor estrangulada
Há milhões de sementes a florir.
É preciso avisar toda a gente
segredar a palavra e a senha
Engrossando a verdade corrente
duma força que nada  a detenha.
É preciso avisar toda a gente
Que há fogo no meio da floresta
E que os mortos apontam em frente
O caminho da esperança que resta.
É preciso avisar toda a gente
Transmitindo este morse de dores
É preciso, imperioso e urgente
Mais flores, mais flores, mais flores.

João Apolinário

O conto pode comezar en Quistiláns, en Lugo, en Vigo, en Compostela. Case sempre na rúa. Non te decatas, pero Eles veñen por ti. Están armados. Ti non. Eles invocan leis e detéñente. Lévante. Ti es persoa que te moves, con conciencia. Todo o mundo sabe que vas a manifestacións para esixir dereitos que están roubando desde un poder español que a cada paso cheira peor. Ou acodes a actos varios onde se transmiten outras mensaxes, moi diferentes dos das plumas, convencidas ou mercenarias, da coñecida vox populi como prensa do réxime. Tamén falades de independencia, madia leva, como en toda Catalunya, de onde sae ese dito fermoso, que semella pensado para que respiremos ceibes nesta atmosfera social atafegante: aire, que vol dir vent!.

O conto pode ter outra variante. Ao mellor ti non falas de independencia. Es persoa que pensa doutro xeito, pode ser que ti coloques nun primeiro plano a loita sindical, que apoies a pacífica, pero rotunda, oposición que estudantes, ou obreiros, ou pequenos comerciantes, ou persoal das administracións públicas, ou xente xa retirada da vida laboral mantén en pé, con constancia,  para se opoñer a recortes na sanidade, na educación, ou sinxelamente para pedir que lles devolvan os seus aforros roubados. Eles víronte a canda eles, por exemplo calquera día de hai uns meses, e non lles gustou a túa resolución loitadora. Están armados. Ti non. Invocan leis. Detéñente. Lévante.

Ao dereito Eles son caterva de xente armada que rodea a túa vivenda. Impiden a circulación libre de persoas. Entran na túa casa e que desfeita fan nas túas pertenzas! Mesmo arrincan as láminas enmarcadas, para ver se alí hai algo diferente daquela paisaxe que che gusta tanto, que che regalou alguén que aprecias ou amas. Libros, roupa, material de cociña, pasta de dentes, cámaras fotográficas, documentos, cedés … guindan, remexen todo.

Ao dereito aparecen os acompañantes. Chámanse a si propios xornalistas. Son ben deles. Van gravar vídeos, que despois tinguen de sensacionalismo. Fan fotos. Mesmo pode ser que metan os seus fociños na casa da túa nai, da túa compañeira. Non lles importa que estea moi afectada pola túa detención. Case a asaltan para interrogala. Despois, a nova, redactada da mesma man, é practicamente igual en todos os medios, nesa prensa do réxime. Só varía a tinta dos grandes titulares, sempre ben resaltados, que falan de terrorismo, de terroristas, de pasados atentados, de perigosas accións futuras, de violencia dunha banda armada que só Eles coñecen. A túa cara ilustra a nova do xornal, ou é a imaxe de fondo da noticia de televisión. Alí ficará, practicamente para sempre, nos buscadores da Internet.

Despois invocan leis e incomunícante uns días. Interrógante ou non. Pasan outras cousas (outras cousas é eufemismo) ou non. Lévante a Madrid. E alí tómache declaración un xuíz da Audiencia Nacional, ese tribunal de excepción. No mellor dos casos, quedas libre. Daquela déixante na rúa. Pode ser que algún de Eles che indique a dirección da estación de Chamartín, a dúas paradas de metro. Non se van preocupar de se tés ou non cartos suficientes para coller un tren ou un autobús. Nin, se é o caso, de se tés un neno, un bebé que alimentar co leite do teu peito. Iso non é cousa súa.

Os que se chaman xornalistas, os da prensa do réxime, se é que dan esta nova da túa liberación, que iso non acontece sempre, vana levar ás páxinas interiores, e os titulares van minguar, encollen, fanse moito máis pequenos que os da túa detención.

Ou, sinxelamente, Eles, agora os da Audiencia, invocan leis e deciden que non saias e vas parar a unha cadea ben arredada do teu enderezo, da casa familiar, das túas amizades. Deciden que estás en prisión preventiva. Que es un preso, unha presa perigosa, as siglas son F.I.E.S., que a túa correspondencia debe ser violada, as túas conversas espreitadas, que por un tempo longo van ser secretos os cargos que teñen contra ti. E pasan meses, máis dun ano, ….  e segues dentro, detrás das rellas, e non te xulgan. Non é frecuente, pero tamén pode acontecer que teñas sorte, e que, por algún motivo, despois de argumentacións do teu avogado, che concedan a liberdade provisoria, e teñas que agardar polo xuízo desde a túa casa, ben controlada, ben controlado pola policía. Neste caso, se te ceiban, a prensa do réxime tamén acostuma a gardar silencio ou a achicar titulares, cando non descobre un xeito de manipular.

Quen se preocupe por este conto, a información ten que a acadar nas páxinas alternativas de xornais electrónicos, se quere saber como evoluciona a trama. O conto que pode escribirse, nesta terra onde mantemos o nome romano de Gallaecia, oito, nove, dez, once, tal vez unha ducia de veces ou máis nestes anos últimos. E creo que ningún deles rematou. Non sabemos o final.

Por iso creo que se fai preciso, imperioso e urxente (do poema de João Apolinário que canta o Luís Cilía), cómpre que nós, sociedade civil, entremos, con forza e con intelixencia, nesta escura trama, nos propios argumentos destes doce ou trece contos ou os que sexan. Para que Carlos Calvo volva a Loureda, e tod@s @s demais ás súas respectivas casas.

Para que remate esta vergoña, se copio de Castelao.

Xosé Luís Santos Cabanas. Traballador da USC e escritor.

Advertisements

2 comentarios en “Para que remate esta vergoña

  1. A correspondencia viólana incluso cando os presos xa están fóra. Eu enviara unha carta de apoio a Julio Saiáns, e veume de volta (“por libertad del remitente”, q digo eu q non se referirían ao remitente, senón ao destinatario…), pero aberta e volta a pechar con cinta adhesiva.
    Digo eu q se xa estaba en liberdade non hai ningún motivo para violar a súa correspondencia, non? Home, xa non o debería haber baixo ningún concepto tampouco cando está preso, pero unha vez en liberdade paréceme máis cante.
    Que volvan a casa xa, si.

  2. Pingback: Artigo de Xosé Luís Santos Cabanas: Para que remate esta vergoña | Centeás

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s