Para Carlos Calvo

Anxo AngueiraA Amaury-Paul-Gilart de Keranflec´h, preso político bretón, comunista e independentista, na cadea de Príncipe. Vigo.

E víñame daquela a min tamén ás mentes,

na galería que dá ó souto de abelaneiras frolidas do Temps Novel,

a chuva mesta e fría da longa Aira do Vento magnificamente laxeada.

Os cabalos, o teu e o meu, Amaury, facían lóstregos de pedra en ferraduras,

gallopando coma o dragón de Ho Chi Minh aferrollado.

Chegabas cando estaba a durmi-lo sono de toda a paxarada do mundo

e petábasme, meu amigo.

E na cabeza túa toda enchoupadiña de orballo da noite

brillaban as pingotas das guedellas.

E que de ben sentía como me andabas man e alxema no poxigo.

-Ábreme meu amor, ábreme miña amada, meu ben!

-Que portas Amury? Preguntábache eu, cega de non verte.

Saín e non estabas.

Racháronme as roupas no patio, aldraxáronme os gardas.

E os carcereiros a berraren Submisión ou mortalla! Submisión ou mortalla!

Submisión, mortalla. Noite silencio frío.

Achegueime ó limiar dos vencidos e humillados,

dintel da aldraxe e da tortura, porta de horrornoxoespanto.

E só oín eoi!, a resistencia, Amaury, a túa resistencia.

E víñame deica ó van, pola costa enxurrada de cuspes nos coxotes de antano,

o jacket, o terríbel silencio longo do jacket.

-Vós, vós non sabéde-lo que é o jacket, miña señora,

espetoume hai pouco Darrell Standing.

-Vós non soportariades un só intre de jacket.

Cós de forza, asfixia na cadea da cadea, inmobilización.

un día e outro día, sen campás, sen protesta.

Morro, meu Amaury, derreada no chan,

e un vento de seda ondea angustia fonda infinita,

o teu meu van estrolla.

Un bruar de navíos moi lonxanos.

E víñame tamén a min ás mentes o clíper -era un clíper?-,

o Louise Labée traguéndome o mar talasocrático das pebidas de ouro,

O mar, Fisterra!, o noso mar.

Patria do mar e naufraxio,

coma o de tódalas nacións sen estado e o das multitudes marteiradas.

Na miña cela de fiestras apuntadas,

tamén a min me viña, me penetraba as mentes,

duro coma un ferro do monte, pauferro en Vilanova e todo o Reino de Portugal,

Oh, grandes avances en control e represión do Ministerio da Verdade!,

o Blok-K, o H-Blok dos presos irlandeses, o edificio da Besta,

e alí danzo recluída, apertada nas illargas por horrendos Manequíns,

punteando sen xeito, sen fin e sen principio, a música total.

 

E víñame ás mentes o castelo de Luna na Seabra, Vietnam, Segovia, Guantánamo, os moinantes, Occitania, Penmarch e Berria.

Meu Amaury! Qué logo se che esqueceu o areal,

as ondas que fomos ver, e mirar,

aquela travesía que nos puxo tolos,

de Berria a Torai de Falkarrach,

onde brincan os meniños no quinteiro.

E o pobre Gil de Biedma aínda decendo

“que nuestra España de todos / se parece a una prisión”.

Pois, si. Carallo se non parece!

 

E víñame Bretaña, Amadís, ou que diga, Amaury.

E a Grande Fraga e Esmelle foime Brocelianda.

Deixa que tamén eu corra e volte á fontana de Barentón,

recolla máis unha vez auga co caldeiro de prata,

a deite sobre a pedra chan e vexa vi-la treboada,

cómo chove, pola miña banda miudiño,

cómo se esfolla o biduedo dos bidos lonxanos

e Ponthus, o de Iago Castro, e Le Petit Roi de Galice, e o re mal fortunado do Gallizia,

anacos cristalinos do García de noso, do García de Darío Xohán Cabana,

a combater contigo a Pauta e as Cousas Correctas do Imperialismo.

Fáloche en Literatura, Amadís, Amaury.

Onde ti estás non hai torneos?

 

Meniño naipelo, Amaury, pardal que non es, meu star rover,

gardo as cartas túas e as de Bóveda, e as dos que non morreno,

como acomero a galiña dos pitiños de ouro, con lirios bravos o cervo,

e conservo a corna de C´hwil-Kornek espetada no pubis,

herbal de teu en homenaxe.

 

Renxe o casulo do meu catre

ó enleado compás das táboas do teu sono.

E na cela número sete, primeiro andar, terceira galería, oio un furar

tódalas noites, tódolos silencios, tódolos fríos.

Quen é? Quen vai? Quen anda?

A voz, e velaí me vén tamén a min a voz ás mentes:

E así era que o noso túnel, segundo Spartakus nos dicía,

estaba avantando en dirección da liberdade

coa celeridade prevista polas Redes Escarlata.

-Avante –dixen- a evasión!, Avante a evasión!

Avante!, oín decer nos corredores, en tódolos andares.

 

Estamos presentemente lonxe, lonxe de nós, Amaury,

e dentro. No patio e na cociña. Na reixa e no valo.

E así e todo, o aire e o sol, este sol morno que vai ser estraño e inmenso,

o aire e mailo sol son os mesmos pra ti que para min, eu de papel,

que represento aquí a convención que demos en chamar Esmeraldina.

Aperto lirios contra o peito e digo Amaury! Amaury! Meu Amaurysiño!

Mándoche por Rhiwefdell, a pega marza tutelar,

memorias dun día na Chaira de Amoroce,

que lirios pace agora o cervo, que a lúa aínda se esfariña en Tralacerca,

que neve en Lugo sindical e Romeán, que resistimos,

meu amado querido e distante, adorado Amaury,

e velaí vai tamén para ti a flor das abelaneiras todas neste verso:

envelleceremos xuntos, pro ti máis lentamente.

Anxo Angueira. Escritor

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s