Contra o muro de silencio

diegoebarrosNon coñezo a Carlos polo que para min foi unha sorpresa que me pediran participar nesta xanela de protesta pero, sobor de todo, de esperanza. Si coñezo a xente que escribiu sobre Carlos. Sei que eles non poden estar trabucados. Por iso non dubidei facer da súa, tamén a miña causa. De Carlos sei que é xornalista, coma min. De Carlos sei que é un mozo comprometido coa cultura do meu país e tamén coa defensa das causas sociais, algo que ultimamente non está ben visto polo marasmo de inmundicia no que algúns teñen convertido o sistema que nos chegou dado. De Carlos sei que que non está na súa casa, cos seus, senón na cela nunha penitenciaría de Salamanca. Sobre el pesan acusacións tan faltas de contido como a de suposta «pertenza a organización terrorista» aínda que ninguén nos dixera de que organización se trata nin haxa, arestora, sentenza algunha que así o corrobore. Supoño que Carlos é coma min, coma vostede, coma nós. Os que comezamos sendo perroflautas, fomos ETA e agora xa somos nazis, nunha bocallada continua onde só o ceo é o límite. Simplemente por pensares de xeito diferente ao que nos ven imposto. Hai quen a esa «organización terrorista» lle chama Resistencia Galega, unha nebulosa infinita que semella máis ben saída da mente quecida dun redactor de sucesos ante a páxina en branco que da mesma realidade. Quen emprega ese termo para falar da suposta organización, ou moi pouco coñece o país, ou, ao contrario, moi ben coñece ao Estado.

Eu, que tendo ao escepticismo, aprendín a dubidar de todo. Especialmente, do que sae nos xornais. Especialmente de certos xornais. Especialmente porque nun tempo pasado eu tamén fixen eses xornais. De todo o que rodea a este tema, do que Carlos é unha vítima máis, o que máis me amola é o inquebrantable muro de silencio do que, supoño, todos somos cómplices. Basta botar unha ollada ao noso arredor para decatármonos. O movemento independentista en Galicia soporta un nivel de represión absoluto. Unha directa criminalización que os medios (os supostamente nosos) repiten sen ningún tipo de distanciamento crítico. De cando en vez, neses medios aparecen as noticias das detencións de supostos «activistas», cando eses detidos xa están lonxe do país, retidos en Madrid, incomunicados e sen proba algunha que sustente o proceso. É o único que sae nos (nosos) medios. Máis nada. Aí fica o relato porque o relato é simplemente o picado da nota de prensa que os chamados Corpos de Seguridade do Estado, envían ás redaccións. E despois silencio. Silencio sobre as causas. Silencio sobre o suposto movemento. E, sobor de todo, silencio cando algún dos detidos é liberado. Ninguén pide contas, máis o detido xa está marcado. Xa nunca voltará ser como antes. E os medios (os nosos) son cómplices porque contribúen ao silencio. O (noso) independentismo é un tabú. Forma parte da estratexia negacionista dun Estado que bastantes problemas ten xa con conter a Catalunya e Euskadi, así que mellor non mentar a bicha galega. Total, son galegos. «Son riquiños», din, calificativo que é a tradución do desprezo máis absoluto que ven desde Madrid. E os encarcerados fincan nunha cela eternamente. Como se alguén tirase a chave tras pechar a porta.

Logo están os outros medios. Os chamados de orde. O seu non é silencio. O seu é proporcionar a cobertura de relato necesario que xustifique a represión contra calquera rastro de independentismo na terra de Rosalía. Un relato, este si, fantástico. Tivemos boa mostra da peor literatura este último mes en varios artigos (?) publicados por un deses xornais de orde nos que supostamente se nos explicaba ―desde Madrid, claro―, a fórmula da cocacola. Ou mellor dicir Galicola, xa que en torno a un refresco de burbullas xira o gran scoop xornalístico dos últimos anos. Velaí a crise do xornalismo da que tanto se fala. Unhas risas, se non fora porque xente coma Carlos está na cadea, mentres outra, fica sometida a unha vixiancia máis propia da RDA da Stasi que dun suposto Estado de Dereito. O dereito de algúns a criminalizar, perseguir e encadear a outros. Sen probas, como as hemerotecas nos lembran.

Relatar aquí o contido deses artigos sería unha perda de tempo. Non adoito debater sobre estupideces. Basta dicir que, como xornalista, non soportan o mínimo exercicio de control profesional. Non hai fontes máis que as da propia seguridade do Estado. A única versión. A partir de aí, todo é un cúmulo de desatinos onde os condicionais e as hipóteses constitúen os alicerces. Ciencia ficción que sobrepasa os límites do ridículo colocando a unha bebida marxinal no centro da suposta tormenta perfecta. Coma se foramos xordos, cegos, mudos e incapaces de pensar por nós mesmos. Ben sei que todo xornalista ten que comer. E son tempos nos que por comer hai xente disposta a calquera cousa.

Eu sei o que farei cando volte ao país. Pedir un deses refrescos representantes do mal absoluto e desexar que Carlos estea alí. Con el gustaríame brindar. Porque caia, dunha vez por todas, o muro de silencio.

Diego E. Barros. Xornalista, Lector na Universidade da Borgoña. Dijon (Francia) abril de 2013 

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s