Un queique para Carlos

Héitor-Picallo“L’enferc’est les autres
(Sartre)

-Que volten!

Podería comezar dando unha breve explicación sobre a miña vida,… E explícome. Nacín nun momento histórico no que falar, opinar e pensar non estaba prohibido. Nacín nun tempo –baixo o aroma que deixara a Revolução dos cravos– no que discrepar sobre un asunto –con respecto– era incluso ben visto. Un críase neses momentos posteriores á ditadura estimulado para “ser” e formarse como persoa de futuro e de principios, xa que todo está por c1onstruír e por erguer,… mais ao mellor igual era mentira e en verdade todo ficaba atoado. Dende os colexios, e a idade moi ceda, o que máis ou que menos rebusca no valor da palabra liberdade e remexe entre as letras da democracia, que é tan connatural ao momento vivido que semella que todos os cidadáns son demócratas e actúan como tales. A min, e a moitos da miña xeración, explicáronnos que Galiza (ou Galicia, para aqueles aos que lles ofende esta expresión) é algo máis ca un territorio (dío o estatuto de autonomía e insinúao a constitución), algo máis ca un simple anaco de terra entre o Cantábrico e o Atlántico que se estende polos continentes e contidos dunha lingua e dunha cultura milenarias. Comezamos a amar a Rosalía e a Castelao ao tempo no que Bóveda, Pondal e Curros entran nos nosos fogares e apousentan entre as baldas dos andeis ateigados de libros, ateigados desa lingua galega que asexaba tamén –temerosa– por entre os pupitres e as aulas (orladas de reis e deuses crucificados). STOP,…

Nós, os da nosa quinta, somos a xeración das fraudes, dos defraudados e incluso dos fracasados que buscan triunfar na utopía da liberdade (capacidade para opinar, crer, soñar, amar, reunirse, pensar,…). Mestras e mestres animábannos a ser críticos, a loitar polos dereitos humanos, a implicarnos e actuar na cultura e pola cultura, a respectar a diversidade (social e identitaria), a coidar da cidadanía e dos menores,… E pouco a pouco entrei no seminario, quizais por intentar ver máis luces onde había escasas estrelas e pouco sol. Entrei polas portas da solidariedade e o amor ao ser humano, e saín por eses mesmos motivos,… quizais co ánimo de continuar na busca. Obxección de conciencia, antibelicista e activista cultural foron atributos que pouco a pouco caeron sobre as miñas costas con orgullo e fachenda. Quixen ser activo e comprometido co meu mundo,… pero os anos fixéronme consciente de que vivimos no tempo das tebras, dos aires cinsentos, das augas furtadas, dos ollos con bágoas e dos sacrificios sen recompensas. Se cadra cómpre non ter opinión, cómpre non pensar, cómpre non ver, ouvir ou falar, cómpre,… só estamos nun tempo cronométrico que é idóneo para as compras, para as mercadorías sen valor, para o papel moeda e a ausencia de poesía. Non existen espazos para os deberes sociais, para a liberdade, a fraternidade, para o amor, e a igualdade, para unicamente ser e existir como persoas creativas e creadoras. Só se reservan recunchos para o afogo no consumo ruín de petróleos, produtos, vidas e dereitos. Todo para. STOP,…

E xa que falo de dereitos, coñecín a Carlos no seu propio instituto, cando alí eu dera unha charla sobre historia galega. Coñecémolo no medio desa ringleira de interrogantes e preguntas, neses ollos abertos á curiosidade que alerta da existencia dun “neno” inquedo e interesante. Entre todos compartimos mesa para falar e mesa para degustar un deses queiques –repletos de uvas pasas– que el e os seus compañeiros nos trouxeran para agradecernos a conversa estabelecida no centro de ensino. Sei por varias profesoras do instituto que si é certo que “Carliños” adoito gustaba de ser un rapaz excepcional: amábel, solidario, optimista, voluntarioso,… E quizais por térmonos relacionado naquel intre (de non máis de dúas horas), por termos tomado un algo e compartido un queique, tamén igual somos perigosos para a sociedade. Igual respectar e defender a presunción de inocencia, o dereito ao honor, o dereito a ter un xuízo o máis axiña posíbel, igual por amarmos a nosa terra quizais un pouquechiño máis que calquera outra terra, un graíño de area, un suspiro de sol, unha pinguiña de sal, igual tamén iso é infundir terror,… Quizais os seus mestres e mestras tamén o son –terroristas, perigosos e perigosas– e os seus pais outramente por telo criado, a súa moza polo bico, os seus veciños por falar con el, e os descoñecidos que paseando pola rúa mesmamente o son polo mero feito de telo visto de esguello,… STOP,… Todo para e todo se derruba.

Quizais tamén son culpábel por amar o ser humano. Quizais tamén o son por crer na Xustiza e por reivindicar que as Leis sexan xustas e legais.

Quizais –amigo que ficas lonxe– son culpábel de terte coñecido e de termos compartido aquel faladoiro,… dun par de horas sen pausas.

Quizais non debésemos comer o queique de uvas negras,… agoiro da noite pecha e do azucre mesturado con sal que alerta do inferno.

Talvez por iso berro en silencio escribindo palabras nas follas do aire, sen destinatario nin remitente, sen selo nin sobre, nin cuspe para pechalo; e redacto telegramas inmensos, con multitude de pausas e sen telégrafo, sen morse e cun Atlántico profundo de puntos suspensivos,… E debuxo,… Continúo coas cores bosquexando liñas derrubadas, sen rumbo pretendido, que unen estrelas para encontrar explicacións no espazo a algo que eu, sen dúbida, considero inxusto. STOP,…

E aínda así, sigo a crer no ser humano,…

Héitor Picallo. Escritor e investigador

Advertisements

Un comentario en “Un queique para Carlos

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s