O baile

samuparisZangief tiña o corpo cheo de cicatrices. A Zangief mazárano como a un polbo veces e veces. Zangief non empregaba ondas, non voaba. Zangief, o orixinal, non botaba lume. Zangief ía en calzóns e botas e tiña unha mesta barba marrón.

Zangief abriuse paso engorde.

Zangief eran 213 centímetros de orgullo. Zangief era lento, seguro, firme.

Queríano chamar Vodka Gobalsky e el quixo chamarse Zangief. Argumentábanlle: “onde estea o estado de embriaguez que se afaste o hespañol”. Zangief era máis elegante.

Zangief escarallou vivo a Ken. Zangief quentoulle as cachas a Guile. Zangief rebentou por todas partes a Vega. A Vega, si. Fodeuno enteiro.

Zangief, o alcumado “Ciclón Vermello”, levouse a todo cristo por diante con moi poucas ferramentas e cun único motor: a verdade. Zangief correunos a hostias.

Atravesou o mundo enteiro cun estilo puro e, cando chegou ao final, só tiña en mente tres cousas: resistir, vencer e bailar.

Zangief gañou e celebrouno bailando.

Zangief bailou.

Samuel L. París. Escritor

Advertisements

Un comentario en “O baile

  1. Pingback: Zangief correunos a hostias | Parará, París

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s