Dúas historias para Carlos Calvo

pereiroQuería contar dúas historias. Ao fin e ao cabo, é do que vivo. As dúas pasaron nos Estados Unidos hai moito tempo. Unha foi a dunha muller que atoparon na rúa, e non foron quen de entendela, nin ela de dicir onde vivía ou quen era. Metérona provisoriamente nun deses sitios que se chaman impropiamente “institución mentais”. Primeiro protestou, logo resignouse e finalmente afíxose. Como ninguén a reclamou, pasou alí 37 anos. Finalmente, descubriuse que o que lle pasaba é que era unha inmigrante húngara que perdera a súa documentación. Ninguén se preocupara de distinguir o húngaro dunha doenza mental.

A outra historia non é real, ou polo menos vén nun deses relatos de William Irish que describen a perfección os baixos fondos da época da Depresión. Un vello gánster, canso do oficio e das súas consecuencias, pero sen outro do que botar man, tivo a idea de percorrer pequenas vilas rurais asaltando tendas sen máis arma que o seu traballado aspecto de matón. Non lle facía falta outra para que os estarrecidos comerciantes lle entregaran a recadación. Recollía e íase tan tranquilo. Se o detiñan, argumentaba que lle deran os cartos voluntariamente, tal e como confirmaban, moi ao seu pesar, todas as testemuñas. Ata que un día deu cun xuíz tan traballado coma el. Como o asaltado non era o propietario, condenouno por roubo dos cartos do seu patrón e ao gánster por cómplice e receptador, e acto seguido suspendeulle a pena ao dependente.

A segunda historia demostra que a lei é aseghún ou que, como dicía Ghandi, é como as cobras, que soamente morde aos que van descalzos. Jaime Matas, cunha condena de seis anos enriba, anda ceibo por razóns que se me escapan e que pretender entender custaríame bastante tempo e unha minuta considerable. Carlos Calvo leva oito meses en prisión por pertenza a unha organización terrorista. A cal? Á que queira, e se non lle gusta esta, temos outra. Recordo a presentación en sociedade da “Operación Castiñeira”, nunha época en que aínda había preguntas. Quero dicir na que os xornalistas faciamos preguntas e os preguntados respondíanas. A “Operación Castiñeira” foi a detención, cunha chea de watios de luz e son, de oito ou nove rapaces pertencentes a AMI. “Cal é a acusación?”, preguntarámoslle ao daquela Delegado do Goberno. “Bueno, son de AMI”. “Pero non é ilegal, non?”, “Bueno, el juez ya determinará si hay algo…”. Efectivamente, non había nada. Máis nada que un ridículo absoluto para quen ordenou a operación e un mal trago considerable para quen a sufriu. Desde aquela perfeccionaron o sistema. Xa ninguén se pon a tiro de micrófono. E os detidos falan húngaro.

Xosé Manuel Pereiro. Decano do Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia